The Blog-Health-o-Meter™ reads This blog is doing awesome!.

Crunchy numbers

A Boeing 747-400 passenger jet can hold 416 passengers. This blog was viewed about 4,400 times in 2010. That’s about 11 full 747s.

In 2010, there were 11 new posts, growing the total archive of this blog to 30 posts.

The busiest day of the year was March 8th with 74 views. The most popular post that day was ساروی‌کیجا تمام شد.

Where did they come from?

The top referring sites in 2010 were saravikija.wordpress.com, sokhan.persianblog.ir, mail.yahoo.com, networkedblogs.com, and google.com.

Some visitors came searching, mostly for من گی هستم, ساروی کیجا, من گي هستم, گی هستم, and مهروش داداشیان.

Attractions in 2010

These are the posts and pages that got the most views in 2010.

ساروی‌کیجا تمام شد March 2010

من گی هستم، 22 ساله. March 2010

فیس‌بوک صورتی January 2010
2 comments

تکثیر تحقیر December 2009
2 comments

حیف است اگر نخوانید April 2010

این لینک، خوانندگان را به صفحه ی مقاله ای از الاهه بقراط راهنمایی می کرد که در کیهان لندن مورخ 29 جولای 2010 چاپ شده بود. نام مقاله این است:

هيچ‌کس به اندازه ی اين شاهزاده ی “لال” شفاف سخن نگفته‌است

زمانی که لینک را به اشتراک گذاشتم، توجه دوستانم را به بخش کوتاهی از مقاله جلب کردم که خودم دوست تر می داشتم و چنین بود:

چگونه آنها از رضا پهلوی به دليل عملکرد پدرش پاسخ می‌خواهند ولی همزمان به پشتيبانی از ميرحسين موسوی و مهدی کروبی می‌پردازند که بايد پاسخگوی عملکرد خودشان در زمان زمامداری‌شان در نظامی باشند که اقداماتش در فرهنگ و عرف جهانی، نامی جز جنايت عليه بشريت ندارد!

یکی از دوستان نازنینم پای این لینک نوشت:

با عرض معذرت من این مقاله رو خوندم امروز و بسیار ناراحت شدم . موسوی و کروبی به موقع خود باید پاسخگوی عملکرد گذشته شان باشند و اگر امروز اغماضی با ایشان در کار است، به خاطر عملکرد قابل تحسین آقای کروبی در چند سال اخیر و آقای موسوی در یکسال اخیر است. آقای رضا پهلوی که در دوران سی ساله نه خودش و نه هوادارانش هیچ هزینه ای تحمل نکرده اند امروز طلب کدام پادشاهی از دست رفته را از ما دارند ؟ باعث تحسین است که ایشان از رای مردم داد سخن می دهند و کمتر کسی پدر ایشان را با امروزی ها یکی می داند ولی صراحت لحجه ایشان در درخواست اعطای حق پادشاهی به ایشان هیچ امتیازی برای ایشان محسوب نشده و ایشان که در این سی سال سری به سلامت برده و در دیار غرب به زندگی مشغول اند و منتظر تغییر اوضاع ، قبای پادشاهی پدر بزرگشان به اندامشان زار خواهد زد.

و من در پاسخ به ایشان چندین کامنت نوشتم که دوست دارم به عنوان نظر شخصی من در این مقطع زمانی، در این وبلاگ که صفحه ی شخصی من است، ثبت شود و بماند تا بعد.

صرف نظر از موضوع ایشان، پس شما بر این باورید که اگر موسوی در انتخابات برنده می شد، به عنوان رییس دولت، هم چنان مخالف دولت! باقی می ماند؟؟؟ قطعا نمی خواهید بگویید که فکر می کنید موسوی مخالف نظام است؟؟ “بازگشت به عصر طلایی امام” که لابد نشانه ی مخالفت با نظام نیست؟ و فرض کنیم که اصلا ایشان مخالف نظام است، پس یعنی بعد از انتخابات حکم تنفیذ را از دست رهبر نمی گرفت؟؟؟ و یعنی برای اجرای قانون اساسی سوگند نمی خورد؟؟؟

جهت یادآوری عرض کنم که موسوی تا دی ماه 1388، یعنی هفت ماه بعد از انتخابات، رییس فرهنگستان هنر بود. طبق ماده ی 3 اساسنامه ی فرهنگستان هنر، رییس جمهور رییس عالیه ی فرهنگستان است، خنده دار نیست که آدم علیه رییس جمهور داد بزند و بعد هر روز صبح برود در اداره ای که طبق ماده ی 13 اساسنامه اش “ضمن حفظ شخصیت مستقل تابع نهاد ریاست جمهوری است و بودجه اش از اعتبارات نهاد ریاست جمهوری تامین می شود”؟

یعنی موسوی، در حالی که انتخابات و ریاست جمهوری متقلبش را قانونی نمی دانست اما هنوز زیر نظر رئیس جمهور دولت به قول خودش کودتایی مدیر بود و هر روز هم برسر کار خود حاضر می شد؟ این چه گونه مخالفت با دولت بود که تا برکنارش نکردند استعفا نداد و هر روز گزارش کارش را به خدمت رییس جمهوری می فرستاد که به نظرش مشروع و منتخب نبوده است؟؟ یعنی دل کندن از مقام دائمی ریاست فرهنگستان هنر (که از بدو تاسیس در سال 78 تا ده سال بعد در اختیار ایشان بود) این قدر سخت بود؟

شما به این می گویید عملکرد قابل تحسین آقای موسوی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

در مورد کروبی هم مثال بسیار است، دوست ندارم مثل احمدی نژاد باشم که در مناظره از او پرسید “آن 300 میلیون که جزایری به شما داد چی؟” و او گفت “خب من آخوندم می توانم بگیرم” و به همین سادگی انتخابات را باخت، اما واقعا آیا یک نفر از این 1305 نفری که در گروه “من محافظ جدید کروبی هستم” در فیس بوک عضو شدند و گمان کردند که با کلیک کردن دارند مبارزه می کنند، از خودشان نپرسیدند که این آخوند مبارز که به خاطر اعتراض به دولت و نظام از همه ی کارهای دولتی استعفا داده، پول خریدن ماشین ضدگلوله را از کجا آورده است؟ اصلا این جناب مردمی، ماشین ضد گلوله می خواهد چه کار؟ یا مثلا من اگر بروم درخواست بدهم که می خواهم روزنامه ای در ابعاد اعتماد ملی منتشر کنم، می شود؟ مجوز صادر می شود؟ روزنامه چاپ و منتشر می شود؟

آیا کسانی که برای “پیر مبارز اصلاحات” هورا می کشند و به دولت احمدی نژاد می گویند “دولت سیب زمینی”، ماجرای “پرداخت 50 هزار تومان ماهانه” را فراموش کرده اند که شعار انتخاباتی کروبی در 4 سال پیش بود؟

و بعد از اعتراض به نتیجه ی انتخابات 84، چطور شد که “حزب اعتماد ملی” تشکیل شد؟ یعنی من هم بروم درخواست بدهم می توانم حزب درست کنم؟ یا مثل همسرم که فقط یک انجمن صنفی درست کرد که اعضایش همه معلم ها و استادهایی بودند که ادعای سیاسی بودن هم نداشتند، می روم زیر اخیه؟؟ و اصلا چطور این حزب که فقط اسم دبیر کل و چهار پنج تا از اعضایش معلوم است و کاندیدا اعلام می کند، بعد از 4 سال هنوز آرمان هایش را مطرح نکرده است؟ از کجا بدانیم آرمان هایش مثلا ایجاد یک حکومت طالبانی نیست؟؟

از همه ی اینها گذشته، این مبارزات افتخارآمیز و تحسین برانگیز ایشان در یک سال گذشته چه بوده؟ اعلام این که “یک عده می گویند که به یک عده ی دیگری در زندان ها تجاوز شده”؟ این که در اعتراض به اعدام ولیان گفت “متاسفانه برخی مسئولان قضایی خوراک برای دشمنان و برخی رسانه‌های خارجی تهیه و دوستان را در سطح جهان منفعل می‌کنند” که یعنی نگرانی اش برای آبروی نظام بیشتر از نگرانی اش برای جان پسر مردم بود؟ حضور ده دقیقه ای در راه پیمایی 22 بهمن؟ که البته در تمام سال های دیگر هم حضور داشتند و چیز عجیب و خارق عادتی نبود!؟ درخواست مجوز برای راهپیمایی 22 خرداد 89 و پس گرفتن درخواست؟؟

و اما می رسیم به شاهزاده رضا پهلوی، که هرچقدر هم بخواهید از به کار بردن لفظ شاهزاده خودداری کنید و بگویید آقا، در نفس قضیه تغییری ایجاد نمی کند و “شاه زاده” بودنش را زیر سوال نمی برد، به هر حال پدرش و پدربزرگش شاه بوده اند.

اگر ممکن است اول بفرمایید ایشان در کجا با صراحت لهجه (نه لحجه) اعلام کرده اند که خواهان پس گرفتن حق پادشاهی هستند؟ پاسخ لطفا با لینک معتبر باشد.

دیگر این که نظر شخصی من این است که بغد از کسانی که در اثر وقوع این انقلاب جان باخته اند، هیچ کس به اندازه ی پهلوی هزینه نپرداخته است، اگر بنده و جنابعالی نوعی، خانه و زندگی کارمندی مان را گذاشته ایم، پهلوی مقام پادشاهی و کاخش را گذاشته است. در این مورد اصلا قصد بحث در مورد این که نظام پادشاهی چه ایرادهایی دارد و … ندارم، منظورم فقط صرف هزینه است که شما فرمودید ایشان مطلقا هزینه ای نپرداخته اند. طبعا ولیعهدی که بالقوه شاه است اگر بشود یک فعال سیاسی معمولی، بیشتر هزینه داده است تا مثلا دانشجویی که شده است کشیر یک فروشگاه.

دیگرتر این که گویا یادتان نیست قبای پادشاهی پدربزرگشان قبلا به اندام پدر ایشان نشسته، قبای پادشاهیی اگر مانده باشد و اگر ایشان حاضر به پوشیدنش باشند، قبای پادشاهی پدرشان است نه پدربزرگشان. و می خواهم بدانم بر چه اساسی به این “زار زدن قبای پادشاهی” اطمینان دارید؟ یعنی یک پادشاه، مجددا می گویم صرف نظر از خوبی و بدی نظام پادشاهی، چه مشخصه ای باید داشته باشد که پهلوی ندارد؟

توصیه می کنم لینک های زیر را بخوانید و با هم مقایسه کنید. به ویژه بخش تحصیلات برایتان جالب خواهد بود و امیدوارم رشته های تحصیلی افراد را با فعالیت سیاسی شان مقایسه فرمایید.

شاهزاده رضا پهلوی و یاسمین اعتماد امینی

مهدی کروبی و فاطمه کروبی

میرحسین موسوی و زهرا رهنورد

به نظر من که قبای دولتمردی /حتا در نظام مزخرف جمهوری اسلامی/ بیشتر بر اندام این آقایان زار می زند تا قبای پادشاهی بر اندام آن دیگری.

.

.

پی نوشت: برای تمام خبرهایی که در متن به آنها اشاره شده لینک معتبر در خبرگزاری ها موجود است.

پی نوشت دوم: محافظ داشتن آقایان موسوی و کروبی، در حالی که حتا شغل دولتی در رده های پایین هم ندارند برای من زیر سوال است.

پی نوشت سوم: قویا بر این باورم که دعوای انتخاباتی موسوی یک دعوای میان-گروهی و بر سر خوان نعمت و میز قدرت بوده است و این که “تو چهار سال خوردی و بردی، حالا بگذار من بخورم و ببرم”. طبعا عبارت “خوردن و بردن”  به کنایه استفاده شده است. کروبی هم مثال عینی آن کسی است که رفت بین دو پلیس ایستاد و گفت “من را کجا می برید؟”.

پی نوشت چهارم: یادم آمد همه ی کسانی که خودشان را بابت تبریک گفتن خامنه ای به احمدی نژاد پیش از اعلام نتایج انتخابات شرحه شرحه کردند، هیچ نظری در مورد مصاحبه ی تلویزیونی موسوی پیش از اعلام نتایج انتخابات و اعلام “من رییس جمهور هستم” نداشتند و حتا به عنوان دلیلی بر وجود تقلب در انتخابات به آن استناد می کردند.

داستان مخالفت مراجع و علمای اسلام با ابتدایی ترین مبانی آزادی و برابری انسانها قصه ایی بسیار قدیمی و تکراری ست. به گذشته های خیلی دور که نمی توان استناد کرد (استناد به تاریخ چند صد ساله کشوری که وقایع هفته پیشش به کلی مغشوش و واژگونه ست بیشتر به یک شوخی شبیه است تا کار تحقیقی و علمی) اما خوشبختانه با وجود صنعت چاپ و اختراع کاغذ ، حداقل از دوران مشروطیت به این طرف ، هنوز اسناد دستخط علمای بزرگوار اسلام موجود است که چگونه با شجاعت و غیرت در مقابل آ … Read More

via حرف امروز

اصطلاح عوضی» به دو معنا به کار برده می شود. من در اینجا هر دو معنا را توضیح می دهم تا خواننده خود تصمیم بگیرد که اغلب نویسندگان مستخدم سایت وزیر ارشاد اسلامی سابق در ایالات متحده آمریکا از کدام دسته هستند. یک تعریف ممکن است شامل حال گروهی که اشتباها خود را جای روزنامه نگار، طنزپرداز، تحلیل گر سیاسی و سرانجام تئوریسین جنبش سبز جا می زنند، بشود و تعریف دیگر شامل کسانی که در قالب ناسزا ، مردم آنها را خائن، بی شعور، نان به نرخ روز خور، چماقدار سابق، و… به شمار می آورند.

امروز ابراهیم نبوی در سایت جرس که برخی آن را «کیهان سبز» می خوانند، نوشته ای با عنوان «عوضی ها» درج کرد و من و همه کسانی را که با اشغال مسالمت آمیز سفارت جمهوری اسلامی همدلی کرده بودیم با همان ادبیات سخیف هدف گرفت، این نوشته پاسخی ست فراخور همان نوع ادبیات.

نبوی نوشته است «عوضی ها» یی که به سفارت ایران (این سفارت ایران یعنی جایی که شما دائم در آن بیتوته می کنید نیست، سفارت جمهوری اسلامی است) در هلند حمله کردند «نه انقلابی اند، نه مخالف حکومت اند، نه جزو نیروهای جنبش سبز اند، نه سلطنت طلب اند، هیچ کدام نیستند، فقط یک مشت موجود بی فکر و رهبری طلب هستند که می خواهند جلب توجه کنند و از این مسیر آبروی یک جنبش بزرگ اجتماعی را هم می برند»

شیوه منطق و استدلال واضع دکترین «اسب تراوا» بهتر از این نیست، یعنی گروهی که مخالف حکومت یا انقلابی نیستند بی هیچ دلیل آشکاری به قول وی به سفارت «حمله می کنند»! و بعد هم تکلیف شان را مشخص کرده که این ها جز نیروهای جنبش سبز هم نیستند، این اظهر من الشمس است که جنبش سبزی که شما روشنفکر و رهبرش باشید همان بهتر که چنین پیروانی نداشته باشد. به گمان نبوی این افراد تنها در پی جلب توجه بوده اند و حتی آبروی جنبش بزرگ اجتماعی موسوی که بزرگترین دستاوردش تا به اینجا دعوت عام برای شرکت در یک «نمایش انتخابات» دیگر بوده، را هم می برند. باید پرسید که آبروی این «جنبش» تا به حال چه بوده است که با یک اعتراض در سفارت جمهوری اسلامی برده می شود؟ اگر این جنبش شما آبرویی داشت آن وقتی که در کمال وقاحت و ساده لوحی، گوسفند وار در برابر همین سفارتخانه ها صف کشیدید و به مشروعیت نطام جمهوری اسلامی رای دادید و معترضان را ریشخند کردید، آبرویش را از کف داد. و اساسا چه بهتر که آبروی این جنبش شما با چنین اعتراضاتی از بین برود وقتی نهایت تدبیر و درایت شما سر از «اسب تراوا» در می آورد که یک فرصت بی نظیر را از دست جنبش مردم می رباید! و کسانی شما را نفوذی و عامل وزارت اطلاعات برای خاموش کردن اعتراضات می خوانند.

نبوی سپس چنین ادامه می دهد: «می گویم ” عوضی” ها و مقصودم انقلابیونی است که انقلاب کردن را از راه دور دوست دارند، اگر بنا به شهامت باشد، لابد باید این انقلابیون کفش و کلاه کنند و به ایران برگردند و مثل بسیاری از آنها که در اعتراض به حکومت، به خیابان می روند، با دولت استبدادی بجنگند، اما انقلابی عوضی، یا انقلابی قلابی کسی است که شهامت جنگیدن ندارد، به همین دلیل خودش را تندتر از همه انقلابیون نشان می دهد. او به قلب حکومت حمله می کند، ولی نه در تهران، بلکه در لاهه، او توسط پلیس دستگیر می شود، ولی نه توسط وحشی های جمهوری اسلامی، بلکه توسط پلیس مودب و تمیز هلند، او به زندان می رود، ولی نه در کهریزک، بلکه در زندانی تمیز در قلب هلند. انقلابی قلابی چنین است.»

نبوی برای آنکه عده ای هوادار نوجوان ش را که کتاب خواندن را دوست ندارند سر موضع نگه دارد، همان مهملات همیشگی سبزها را ردیف می کند و خودش را به کوچه علی چپ می زند! مثلا نمی گوید زمانی که «انقلابیون» گروه گروه به فتوای امام خمینی ش تیرباران می شدند، خودش کجا بود؟ من آدرس ش را بلدم، وزارت کشور جمهوری اسلامی!

نبوی نمی گوید که این «انقلابیون» جان بدر بردگان شکنجه ها و قتل عام های دهه شصت به دست همکاران خودش در وزارت اطلاعات و وزارت کشور هستند که اکنون همان همکاران رسانه های اصلاح طلب را می گردانند!

نبوی نمی گوید که این «انقلابیون» هر لحظه آماده برگشتن و گذشتن از مرزها هستند اما عوضی های اصلاح طلب ما در عافیت نشسته اند و هر از چند وقت در مهمانی سفارت و نمایش انتخابات حضور بهم رسانده و تنور مشروعیت جمهوری اسلامی را گرم نگه می دارند.

نبوی نمی گوید که زمانی که یک نوجوان چهارده ساله را به اتهام داشتن یک برگ اعلامیه زیر شکنجه متلاشی می کنند و همان شبانگاه بی هیچ دادگاهی پیکر نیمه جانش را به رگبار می بندند و حتی نشان گور دستجمعی را هم به خانواده ش نمی دهند اما بابت پنج گلوله، پنچ هزار تومان طلب می کنند او و امثال او کجا بودند؟ نخست وزیر محبوب امام شان کجا بود؟ رئیس مجلس و رئیس بنیاد شهیدشان کجا بود؟ وزیر ارشاد و معاون وزیر اطلاعات شان چه می کردند؟

نبوی نمی گوید که اغلب نویسندگان «کیهان سبز» در آمریکا نه تنها رنگ زندان را ندیده اند بلکه حتی تجربه یک بازجویی تشریفاتی ساده را هم ندارند،

او نمی گوید که اگر هم کسی مانند خودش زندانی شده با نوشتن توبه نامه و تن دادن به رذالت مصاحبه تلویزیونی و اعترافات ساختگی علیه دیگران و لودگی از بند رهایی یافته است و اکنون کنج عافیت نشسته است.

نبوی نمی گوید که در حالی که بسیاری از همین «انقلابیون» سالها ممنوع الخروج بوده اند او و امثال او با ویزا و دعوتنامه سوار هواپیما شده و محترمانه به خارج از کشور «صادر» شده اند!

نبوی نمی گوید که این «انقلابیون» زمانی که او در دفترش در وزارت کشور نشسته بود و چایی و کشمش و کلمپه ش را می خورد و برای سرکوب «ضد انقلاب» مانند همان اسب تراوا یش طرح و برنامه می داد، جنگ شان را کرده بودند، آن هم وقتی که بهای همراه داشتن یک اعلامیه سرب داغ بود. «عوضی واقعی» چنین مهملاتی را برای گروهی نوجوان سبزالله به هم می بافد!

نویسنده در استخدام سایت جرس سپس برای زهرآلود تر کردن نوشته خود می افزاید: «عوضی ها جنس اصلی نیستند، کپی اند، رونوشتی مخدوش که کارنامه شان را خودشان می نویسند، دوازده مدرک دکترا دارند، اما دیپلم شان را نگرفته اند، از سن شش سالگی عضو سازمانهای چریکی بوده اند، اما زمانی طرفدار مبارزه مسلحانه شده اند که همه اجداد تاریخی شان دست از آن ماجراجویی ها برداشتند. روزنامه نگارانی بسیار باسابقه اند، اما عجیب است که تعداد مقالات شان در عصر درخشان روزنامه نگاری شان به تعداد انگشتان دست نمی رسد. کمونیست های دوآتشه ای هستند که کلاه چه گوارا هم برای سرشان گشاد است. وقتی کمونیست شده اند که همه کمونیست ها در دیدگاه شان تجدید نظر کرده اند.»

متلک پراکنی نبوی البته آن چنان جاهلانه است که نیازی به پاسخ ندارد اما شاید بد نباشد اشاره کنم که «عوضی های واقعی» کسانی هستند که در همه دولت ها در ده جا کار می کردند و ده جا همزمان «کارت ساعت» می زدند! عوضی ها کسانی هستند که وقتی مردم شعار «مرگ بر جمهوری اسلامی» می دهند به دنبال «انتخابات» دیگری هستند و وقتی مردم شعار «مرگ بر خامنه ای» و «مرگ بر اصل ولایت فقیه» می دهند از شعارهای ساختارشکنانه اعلام برائت می کنند و به تقدس اصل ولایت فقیه و اعلام بیعت با رهبرشان می پردازند. عوضی های واقعی کسانی هستند که با سهیمه یا بدون کنکور به دانشگاه رفتند و با ضرب و زور مدرکی گرفتند در حالی که بسیاری از «انقلابیون» از ورود به دانشگاه و ادامه تحصیل محروم بودند، عوضی های واقعی کسانی بودند که در دانشگاه چماقدار بودند و یا سردسته «انقلاب فرهنگی» بودند و بعد به لطف دوستان روزنامه نگار شدند و گاه هم که سنبه پر زور بود در روزنامه آن یکی جناح طنازی کردند! عوضی های واقعی نه پرنسیب دارند و نه اخلاق، عوضی اند و همیشه دنباله روی قدرت!

نبوی در «عوضی نامه» ش نوشته است: «عوضی ها، از همه تندرو ترند، آنها به خاتمی و موسوی فحش می دهند، چون خاتمی و موسوی در موضع قدرت نیستند، اما از آنها نمی شنوید که کلمه ای علیه خامنه ای و احمدی نژاد که در موضع قدرت اند چیزی بگویند. آنها وقتی در سوئیس هستند، و همزمان با حضور احمدی نژاد و مرتضوی و لاریجانی که تصویری مخدوش از واقعیت نشان می دهند، گم می شوند، اما در سخنرانی اکبر گنجی حاضر می شوند تا او را به اتهام اینکه سی سال قبل انقلابی بوده، محاکمه کنند. آنها فقط می توانند ضعیف کشی کنند. آنها فقط می توانند در کشورهای دموکرات چهره انقلابی بگیرند، آنها فقط علیه زندانیان شعار می دهند ولی نمی دانیم چرا کاری به زندانبانان ندارند.»

مصرف داخلی این «عوضی نامه» فقط برای شستشوی مغزی سبزالله است همانطور که وقتی خامنه ای آسمان و ریسمان را به هم می بافد و همه چیز را به «توطئه دشمن» ربط می دهد تا ذهن حزب الله ش را مطابق مشی خود «فرمت» کند. والا چه کسی نمی داند که مخالفان جمهوری اسلامی مخالف هر دو جناح و هر دو پادگان جمهوری اسلامی هستند و طبعا هیچ دریغی ندارند که علیه خامنه ای یا علیه خاتمی- موسوی سخن بگویند.

نبوی تصور می کند که کسی به سایت ها، نشریات و رسانه های اپوزیسیون واقعی یا مخالفان جمهوری اسلامی دسترسی ندارد و به یمن فیلترینگ گسترده برادرانش، هر کسی هر چه او بگوید می پذیرد؟ نبوی در روز روشن دروغ می گوید و منکر تظاهرات و اعتراضات «انقلابیون» علیه حضور هر یک از مقامات جمهوری اسلامی در سالهای اخیر در هر نقطه از جهان می شود و از این میان برای او مهم این است که کسی به گنجی اعترض نکند! عوضی های واقعی نه تنها دغلکارند بلکه مانند پینوکیو هنگام دروغگویی دماغ شان هم دراز می شود!

نبوی سپس می نویسد: «عوضی ها، در زمانی که مردم آرام می روند تا به مقصدشان برسند، تند می کنند و زمانی که همه مردم در صحنه حاضر می شوند، به مهمانی رفقایشان می روند. عوضی ها در تهران با یک متر سبیل می شوند چپ طرفدار دولت دیکتاتور که فقط علیه زندانیان و مردم حرف می زنند، در هلند می شوند تندرو تر از سبزهایی که بآرامی مقابل سفارت تظاهرات می کنند و مودبانه اعتراض می کنند و در آمریکا می شوند منتقدین جدی خدا و پیغمبر» .

با همین شیوه عوضی نامه می توان گفت: عوضی های واقعی زمانی که مردم برای رسیدن به خواسته های دهها سال مبارزه برای آزادی و حقوق دمکراتیک، موتور جنبش انقلابی را به حرکت در می آورند، فرمان عقب گرد می دهند و به مهمانی سفارت می روند و علیه هر کسی که در حزب آنها نباشد لجن پراکنی می کنند ولی وقتی مخالفان اعتراضات مسالمت آمیز در برابر سفارتخانه ها برگزار می کنند به آنها مارک «عوضی» و تندرو می چسبانند و در آمریکا می شوند جیره خوار بنگاه های مختلف برای تامین هزینه حق التحریر دوستان و شرکاء و تفریحات سالم و مسافرت های دائمی و البته نماز خواندن پشت سر حاج آقا.

دو هفته پیش از «نمایش انتخابات» در یک مناظره آن لاین با نبوی گوشزد کردم که این «انتخابات» نیست! نتیجه ش روشن است و فقط به رژیم مشروعیت می دهد که مخالفان را از دم تیغ بگذراند اما عوضی هایی مانند اصلاح طلبان فتوای شرکت در انتخابات دادند، حالا که پس از ده ماه مردم، آشکار و روشن از اصلاح ناپذیر بودن رژیم و لزوم سرنگونی آن سخن می گویند، عوضی ها باز از سازش و «دعوای خانگی» و فراخوان برای شرکت در انتخاباتی دیگر حرف می زنند. عوضی ها همیشه سد راه تغییر و دگرگونی زیربنایی هستند اما همیشه هم چون برف در برابر خواسته های مردم آب می شوند»

بهرام بیضایی فیلمی دارد به نام «سگ کشی» پیشنهاد می کنم اگر ندیده اید، ببینید!

من دخترک شش سال و نیمه‌ام را سخت در آغوش فشرده‌ام و هزار بار بوسیده‌ام و از مسواک زدنش مطمئن شده‌ام و شب به خیر گفته‌ام و هدفون صورتی او را به گوش گذاشته‌ام و می‌شنوم که پسر 22 ساله‌ای دلش برای مادرش تنگ شده است و از دوری مادرش گریه می‌کند.

او حرف می‌زند و من حرف‌هایش را تند و تند در یک صفحه‌ی word تایپ می‌کنم و بالایش می‌نویسم: شماره‌ی فایل صوتی، DM200057، و هی نگاه می‌کنم به نوار آبی رنگ پایین برنامه‌ی media player تا ببینم کی تمام می‌شود که بروم بخوابم.

او نشسته روبه‌روی دوربین، حرف می‌زند و گریه می‌کند.

به موهایش نگاه می‌کنم که کاملا آراسته است و به ناخن‌هایش که بسیار تمیز و با دقت مانیکور شده است و به گوشواره‌هایش که چقدر زیبایند و یادم می‌آید دو هفته پیش از خانه‌ی کسی مانند او بیرون آمده‌ام و به دست‌هایم ژل آنتی‌باکتریال مالیده‌ام، با این که می‌دانستم خانه‌اش از خانه‌ی خودم تمیزتر است.

از پدرش می‌ترسد و شبی را تا صبح در آغوش مادرش گریسته است و دلش می‌خواسته همین یک نفر از دنیا کم می‌بود تا مادرش کمتر گریه کند و عمیق‌ترین ناراحتی‌اش از روان‌پزشکی است که به مادرش گفته بوده “پسر گی‌ات را در ده جلسه‌ی درمانی به یک آدم نرمال تبدیل می‌کنم”.

دارم کاری حرفه‌ای انجام می‌دهم و نباید احساسات را در کار دخیل کرد و او نشسته روبه‌روی دوربین، حرف می‌زند و گریه می‌کند و من پس از این همه سال کار با نرم‌افزار word، هنوز نمی‌دانم بغض و اشک را چطور باید روی صفحه‌ی word پیاده کرد.

آخرین جمله‌اش را تایپ می‌کنم: “نمی‌دونم حالا توی این دنیا یکی مثل من کمتر یا زیادتر بود، واسه‌ی خدا فرقی داشت؟ نمی‌دونم” و هدفون صورتی دخترک شش سال و نیمه‌ام را از گوشم درمی‌آورم. صدای “الله اکبر” از مسجد محل بلند می‌شود. ساعت 4 و 49 دقیقه‌ی صبح است.

می‌نشینم به صورتش روی مانیتور خیره می‌شوم و به صدای اذان گوش می‌دهم و فکر می‌کنم به این که قرار بوده این صدا آرام‌بخش دل‌های مومنین باشد و این پسرک 22 ساله که هنوز دلش آغوش مادرش را می‌خواهد، در مصاحبه‌اش هزار بار نام خدا را برده است و هراسش از پدری است سخت مسلمان که او را ننگ می‌داند و نفرتش از پزشکی است سخت مسلمان که او را از کفاره‌ی گناهش می‌ترساند.

آسمان آبی می‌شود و من نشسته‌ام روبه‌روی مانیتور و او نشسته است روبه‌روی دوربین، حرف می‌زند و گریه می‌کند.

خب، من گریستم. به همین سادگی.

و به همین سادگی، در روز 8 مارس 2010، روز جهانی زن، یک وبلاگ تقریبا هفت ساله ی زنانه که نه سیاسی بود و نه از خط قرمزهای رژیم اسلامی عبور می‌کرد، به پایان رسید. این شاید هدیه‌ی روز جهانی زن بود برای من، از سوی برادران نازنینم در رژیم اسلامی.

وبلاگم را که باز می‌کنم، با خط درشت و قرمز رنگ نوشته است “دست‌رسی به وبلاگ مورد نظر طبق دستور مقامات قضایی امکان‌پذیر نیست”. تا همین دیروز، همین دیروز که تبریک تولد همسرم را در آن نوشتم، روی صفحه‌اش نوشته می‌شد “دست‌رسی به این سایت امکان‌پذیر نمی‌باشد” و من دلم خوش بود که فیلترشکن هست، و تنها در ایران است که “دست‌رسی به این سایت امکان‌پذیر نمی‌باشد”. امروز اما دست‌رسی به این سایت برای خود من هم امکان‌پذیر نیست. برای خود من که تقریبا هفت سال از زندگی‌ام، اولویت نخست روزانه‌ام سر زدن به این صفحه‌ی قهوه‌ای دوست‌داشتنی بود.

شش سال و نه ماه کم نیست. وقتی شروع به نوشتن کردم حتا سی ساله هم نبودم. امروز از سی و پنج سالگی‌ام هشت ماه گذشته است. وقتی شروع به نوشتن کردم مادر نبودم. امروز دخترم شش ساله است. وبلاگم از دخترم هم بزرگ‌تر بود. وبلاگم زودتر از دخترکم به دنیا آمده بود.

وبلاگ‌های دیگری هم دارم اما این یکی.. این یکی خورشید منظومه‌ی وبلاگ‌هایم بود.

احساس می‌کنم عزیزی را از دست داده‌ام.

می‌توانم دستی را که روی آیکونی/ دکمه‌ای/ چیزی که نمی‌دانم چیست و رویش چه نوشته است/ کلیک کرد تا وبلاگ من از دست‌رس هر کسی، حتا خودم، خارج شود بشکنم. حتا می‌توانم روی سنگ قبری بنویسم “به دنیا آمده در 6 خرداد 1382 / از دنیا رفته در 17 اسفند 1388″ بعد بنشینم سر مزارش اشک بریزم.

نخستین تصمیمم این بود که وبلاگی دیگر بسازم و از نو آغاز کنم. احمقانه‌ترین تصمیمم این بود که دوباره در پرشین‌بلاگ بنویسم. بهترین تصمیمم این بود که بروم حمام، همه‌ی اشک‌ها و دردها را بشویم و چون بلاگری تازه متولد شده بنشینم برای آغاز دوباره‌ام تصمیم بگیرم.

شاید این بار نامش را بگذارم ققنوس.

من از این آتش برخواهم خاست.

عشق به انتظار من است؛

یا عطری نجیب و فراگیر

از همان كه تو می‌پراكنی؟

پشت این در بسته آیا تو ایستاده‌ای

با روزنامه و سیگار؟

امروز از تمام جهان

تنها صدای پای تو باقی است

كه پشت این در بسته می‌میرد؛

انبوه شعرهای نگفته می‌گریند؛

و صندلی‌ات روبروی من

یاد تو می‌افتد

یتیم می‌شود.

و مردمان خیره‌ی پركینه

جلادهای من؟

آیا مرا به غربت خود وا نمی‌نهند

تا خود به اختیار برانم

در جاده‌های مرگ، جنون، انتحار، خون؟

آیا مرا به خویشتنم پس نمی‌دهند؟

آیا در این حصار به جایی نمی‌رسد

فریادهای من؟

يک دنياى بهتر: خانم شيرين عبادى همان‌طور که حدس زده مي‌شد به عنوان “مادر” اين کمپين حاضر شد و براى “پسرانش” درود فرستاد که “حجاب خواهران و مادرانشان را ننگ ندانستند” و سر کردند!! با توجه به ديدگاه‌هاى معرفه و اسلامى شيرين عبادى و نمايندگان سبزها در خارج کشور٬ کمپين مردان محجبه چه اهداف فراترى از بهانه‌ی “دفاع ازمجيد توکلى” را دنبال مي‌کند؟ مبانى يک سياست کمونيستى و برابرى‌طلبانه در تقابل با اين سياست‌هاى ارتجاعى کدامند؟

آذر ماجدی: این سخن‌گویان جنبش سبز اسلامی رسما و علنا دارند از حجاب دفاع می‌کنند. کسی که در شرایط کنونی، پس از سی سال مبارزه‌ی زنان با حجاب در ایران، با توجه به نقشی که حجاب در سرکوب زنان دارد، مردان محجبه را به خاطر این که آنرا با “افتخار” سر کرده‌اند تحسین می‌کند، روشن است که دارد می‌کوشد حجاب را از زیر حمله‌ی جنبش آزادی زن نجات دهد. در کنار این دفاع زشت و ارتجاعی از حجاب، بخشی از جنبش ملی – اسلامی دارند می‌کوشند حمله را از روی حجاب بردارند و بر حجاب اجباری متمرکز کنند. این نیز حرکتی ارتجاعی است.

مبارزه‌ی آزادی‌خواهان باید روی نفس حجاب متمرکز شود. حجاب یوغ بردگی زنان است. سمبل و ابزار بردگی و بی‌حقوقی زن است. این را باید علنا و با صدای رسا اعلام کرد. به‌ویژه در عصر حاضر با وجود معادلات سیاسی بین‌المللی، حجاب یک بعد سیاسی ارتجاعی دیگر نیز یافته است، به بیرق یک جنبش تروریست، ارتجاعی و زن ستیز بدل شده است، جنبش اسلام سیاسی. این واقعیات را باید صریحا اعلام کرد. البته هر انسان بزرگ‌سالی مجاز است که این ابزار بردگی را انتخاب کند. این حق فردی هر کس است. اما این واقعیت که افرادی وجود دارند که بردگی را به آزادی ترجیح می‌دهند، یک سر سوزن از ماهیت ارتجاعی و سرکوب‌گرانه‌ی حجاب کم نمی‌کند. این‌ها سیاست‌های مزورانه و مرد رندانه‌ای است که در پشت این کمپین و هیجانات و خلسه‌ی ملی – اسلامی، نهان است. این از نوع پولتیک‌های توده‌ایستی است. این شیوه‌ی فعالیت توده‌ایستی است که ما به خوبی با آن آشنا هستیم و لذا باید آنرا وسیعا افشا کنیم.

مصاحبه با آذر ماجدی

]]> http://mehrwash.wordpress.com/2010/01/10/%d8%af%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%db%8c-%d8%ad%d8%ac%d8%a7%d8%a8/feed/ 0 مهراندیش